Size çok tuhaf, hatta belki biraz “ayıplı” bir takıntımdan bahsedeyim mi? 🤫 Öyle hemen fesatlaşmayın, konumuz bel altı değil. Konumuz; canınız. Daha doğrusu, boynunuzla köprücük kemiğinizin buluştuğu o gölgeli, o savunmasız çukur.

Geçen gün metroda karşımda bir çocuk oturuyordu. Kulaklığını takmış, başını hafifçe geriye yaslamış. Gözüm nereye takıldı dersiniz? O çukura. Derisinin altında incecik, morumsu bir damar atıyordu. Pıt. Pıt. Pıt. 💓 Tıpkı avcuna hapsolmuş minik bir serçe gibi. O kadar hızlı, o kadar telaşlı ve o kadar… hayatta ki.

O an içimden ne geçti biliyor musunuz? Gidip o çukura işaret parmağımı bastırmak. Hayır, canını yakmak için değil şapşallar! Sadece o “hayatı” parmağımın ucunda hissetmek için. O damarın akışını, o sıcak kanın pompalandığı ritmi, teninin o incecik zarını hissetmek…

Düşünsenize; o küçücük çukur, insanın hem en erotik hem de en ölümcül noktası. 🔥💀 Bir öpücük kondursan, içi titrer, teslim olur. Ama başparmağını biraz sert bastırsan… O serçe susar. Işıklar söner.

İnsan orasını neden bu kadar açıkta bırakır ki? Bence bu, tabiatın bize oynadığı en tatlı ve en tehlikeli oyun. Bize diyor ki: “Bak, hayat pamuk ipliğine bağlı. Ama o ip o kadar güzel ki, koparmaya kıyamazsın.”

Ben kıyamam tabii. Ben o çukura ancak yağmur suyu biriksin isterim. 💧 Ya da dudaklarımın izi kalsın. 👄 Ama yine de… Karşımdaki o çocuğun haberi bile yokken, benim gözlerimle onun o en mahrem, en korunmasız yerini “işgal” etmem sizce de biraz heyecan verici değil mi?

Benim sevgim böyledir işte. Sizi severken, nerenizden kırılacağınızı da hesaplarım. Korkutmak için değil ha! Daha narin tutmak için… (Yerseniz. 😏)

Neyse, boyunlarınıza atkı takın. Havalar soğudu. 🧣❄️ Ya da takmayın. Ben izlemeyi seviyorum.

Mine’l.
(Dip Ses’e Dipnot: O çukura bir bilye koysam düşmeden durur mu acaba? Denemesi bedava, gönüllü var mı?)