Size bir sır vereyim mi? Benim oturduğum evin yan dairesi boş. Yani emlakçı öyle söylüyor. Kapıcı “Aylardır kimse girip çıkmadı abla.” diyor. Kapısında tozlu bir “Kiralık” ilanı asılı. Mantık “Orası boş.” diyor. Ama Dip Ses öyle demiyor.

Gecenin en kör vaktinde, hani şehrin uğultusu bile pes edip sustuğunda, odamdaki o ağır sessizliğin içinden bir ses sızıyor duvarlardan. Önce su borularının tıkırtısı sanıyorum. Ya da ahşap parkelerin genleşmesi… Ama değil. Dikkatle dinleyince, nefesimi tutup kulağımı o soğuk duvara yaslayınca duyuyorum. 👂 Biri var orada. Yürüyor. Çok hafif, çıplak ayakla basar gibi… Sürtünme sesi.

Ve sonra… Mırıldanmaya başlıyor. 🎵

İşin tekinsiz kısmı burada başlıyor işte. Dün gece yine başladı o mırıldanma. Yatağımdan kalktım, duvara yaklaştım. Kalbim boğazımda atıyor. Melodiyi seçmeye çalıştım. Ve o an kanım dondu.

O sesin, o boş dairedeki “yok” olan kadının mırıldandığı şarkı… Özgür’ün daha dün gece yazdığı, demosunu benden başka kimseye, ama hiç kimseye dinletmediği o şarkıydı. “Adını Arayan Çocuk“taki bir şarkının nakaratıydı. 🎼

Nasıl olabilir? Ben mi deliyorum? 😵‍💫 Yoksa duvarların hafızası mı var? Yoksa… Ben o şarkıyı söylemiyorum da, o duvardan duyduklarım mı hayatıma dâhil oluyor? 🌀❓

Sabah kapıcıya tekrar sordum. “Emin misin,” dedim, “kimse taşınmadı değil mi?” Tuhaf tuhaf yüzüme baktı. “Mine abla,” dedi, “O dairenin anahtarı sende ya… Hani, belki stüdyo yaparım orayı demiştin, unuttun mu?” 🗝️

Elimi, içerideki ceketimin cebine attım. Metal bir anahtar parmaklarıma değdi. Soğuk. Hatırlamıyorum. O anahtarı ne zaman aldığımı, oraya ne zaman girdiğimi hatırlamıyorum. Ama içeriden gelen o sesi duyuyorum.

Şimdi elimde o anahtar, kapının önünde duruyorum. İçerideki mırıldanma devam ediyor. Ve ses, gittikçe bana benziyor.

Açmalı mıyım o kapıyı? Yoksa bazı dip sesler, hiç duyulmamış olarak mı kalmalı?

Mine’l.
(Dip Ses’e Dipnot: Bu yazıyı yazarken arkamda bir gölge hissettim. 👤👀Döndüm, kimse yoktu. Ama sandalyem sıcaktı. 🔥🪑)