Girizgâh

Zaman, çarkların arasında öğütülen, kadrana hapsedilen ve 24 eşit parçaya bölünerek alınıp satılan sentetik bir mefhum değildir. Kapitalizmin kokuşmuş lügatinde “vakit nakittir” yalanı yazar; bu yalan, insanı ömrünün her saniyesini dünya için bir şeyler üreterek, tüketerek yahut biriktirerek geçirmeye zorlar. Hâlbuki İslam’ın nizamında vakit nakit değildir; vakit mühlettir, emanettir ve insanın elindeki en telafisi imkânsız sermayedir.

Eskiden atalarımız vakti yaşardı; biz ise bugün vakti harcıyor, vaktin peşinden koşuyor, saate bakarak nefes alıyoruz. Bileğimizdeki demir yahut dijital kelepçeler, bize güneşin nerede olduğunu değil, fabrikanın yahut mesainin neresinde olduğumuzu söylüyor. Kışın o kısacık, bereketi içine çekilmiş gününü de, yazın o uzun ve harlı gününü de aynı “24 saat” kalıbına döküp, insanı tabiatın esnek, geniş ve canlı ritminden kopardılar.

Bunun en büyük delili, günün başlangıç anıdır. Gece 12’de, karanlığın en koyu, tabiatın en dilsiz ve fıtratın en ölü anında yeni bir gün başlatmak; şeytani bir aklın, insanı kâinatın nizamından koparma tasavvurudur. Gecenin o zifiri körlüğünde, gökyüzünde hiçbir alamet yokken, sadece bir çark “tık” etti diye gün mü döner? Fıtrata kör, kâinata sağır olanların takvimidir bu. Atalarımız asırlar boyu günün başlangıcını o ruhsuz gece yarısıyla değil, akşam ezanıyla (gurûb ile) tayin ettiler. Güneşin usulca batışı, ufkun kızıla boyanması; hem biten bir günün gözle görülen ölümü hem de taze bir günün, karanlık bir rahimden doğuşuydu. Müslüman’ın günü akşamdan başlar; evvela karanlığın inzivasına, tefekküre çekilir, sonra sabahın nuruyla fiiliyata geçerdi.

Bugün, merhum Ahmet Haşim’in “Müslüman Saati” dediği ağırbaşlı, sükûnet dolu ve fıtrata mutlak itaat eden takvimden koptuğumuz için; ne sabahın o keskin bereketini görebiliyoruz ne de ikindinin o sararan, ömrün bitişini hatırlatan hüznünü. Vakti kaybettiğimiz için, ibadeti de vaktin dışına ittik. Namazları, modern mesai saatlerinin arasına sıkıştırılmış birer “mola” yahut Batılıların kilisede yaptığı gibi bir “günah çıkarma” seansına dönüştürdük. O plaza odalarında, o toplantı aralarında “Şu farzı hemen kılıvereyim de işime döneyim.” telaşı, aslında vaktin efendisinin Allah değil, patronlar ve sistem olduğunun acı bir itirafıdır.

Hâlbuki nizam tam tersi olmalıydı: Hayat, mesaiye göre değil; mesai, namaz vakitlerine göre tanzim edilmeliydi. Onca işin gücün arasında aradan çıksın diye namazı kılmak değil, namazların arasında, aradan çıksın diye çalışmak, yaşamaktır aslolan. Asıl meşgale, asıl mesai o mukaddes huzura durmaktır; dünyevi işler, tarladaki çapa, dükkândaki hesap ise sadece iki ezan arasındaki o boşluğu dolduran, aradan çıkarılması gereken fuzuli teferruatlardır.

Beş vakit; kâinatın boşluğuna atılmış beş sağlam kancadır. Sabah, insanın doğumunu; öğle, kibrin ve gençliğin zirvesini; ikindi, ihtiyarlığı ve sararan ömrü; akşam, kabre girişi; yatsı ise kıyameti ve defterin dürülüşünü sembolize eder. Allah bu beş vakti tayin ederek, insanın dünya hayatına dalıp gitmesine, “Ben ebediyim.” gafletine düşmesine mani olmuştur. Sen tam dünyaya dalmış, paraya, kibre yahut hırsa kapılmışken bir ezan okunur; güneşin zaviyesi değişmiş, gölge uzamış yahut ufuk kararmıştır. O ses sana mühletinin daraldığını, asıl sahibine dönmen gerektiğini yüzüne çarpar. Namaz, dünyanın o boğucu fasit dairesini her gün beş defa parçalayan bir devrimdir.

Bu rehber; zamanın efendisi olan o suni rakamlara isyan etmen ve hayatını yeniden kâinatın, gölgelerin ve ezanın sarsılmaz nizamına göre kurman için yazıldı. Güneşe ve gölgelere bakmayı unutan bir neslin, hakikati görmesi beklenemez. Şimdi saatleri durdur. Gökyüzüne bak. Asıl vaktin nizamına, fıtratın takvimine dönüyoruz.

Neden Beş Vakit?

İslam’da vakit, kâinatla kurulan müşahhas, göze batan ve kaskatı bir temasa dayanır. Neden beş vakit? Çünkü beş vakit, hem güneşin gökyüzündeki seyrinin en keskin duraklarıdır hem de bir insanın anne rahmine düşüşünden kabre girişine kadar olan o fani ömrünün günlük bir ‘simülasyon’udur.

Her gün, insanın bütün bir ömrünün küçük bir kopyası olarak yeniden yaşanır ve ölür.

Şafak ve Yatsı (İşâ): Defterin Kapanışı ve Ölüm
Ufuktaki o son kanlı kızıllık da yitip gidip gökyüzü mutlak bir zifiri karanlığa, kaskatı bir sükûnete teslim olduğunda yatsı vakti girer. Bu; kıyamet kopmuş, kabir hayatı tam manasıyla başlamış, arzın ve insanın üzeri kapkara bir kefenle örtülmüş demektir. Yatsı namazı, biten günün hesabının kapatıldığı, sağ ve sol omuzlardaki defterlerin dürüldüğü o nihai mühürdür.

Fıkıh, yatsıdan sonra lüzumsuz yere uyanık kalmayı, lafazanlık yapmayı, malayani ile meşgul olmayı mekruh görür. Zira fıtrat; yatsının mutlak karanlığından sonra hücrelerin yenilenmesini, tefekküre dalmayı ve insanın “küçük ölüm” olan uykuya teslimiyetini emreder. Kâinat dükkânı kapatmış, şalteri indirmiştir; artık konuşulacak bir şey kalmamıştır. Bugün gece 1’lere, 2’lere kadar televizyon, internet yahut bitmeyen mesailerle suni ışıklara maruz kalarak direnen modern insan, aslında yatsının kaskatı “kapanış” nizamına ve bizzat kendi fani tabiatına küstahça isyan etmektedir. Ve insan bu ahmakça isyanının bedelini, ertesi sabah o mukaddes fecir vaktinde uyanamayarak, dirilişi kaçırarak, o günü bir ölü gibi yaşayarak ödemektedir.

Fecr-i Sâdık (Sabah): Diriliş ve Rahmin Yırtılışı
Sabah vakti, zifiri karanlığın doğu ufkunda incecik, beyaz bir iplik gibi enlemesine yırtıldığı (fecr-i sâdık) anla başlar. Bu, insanın doğumudur. Tabiatın, kuşların, ağaçların ve arzın uykudan, yani o ‘küçük ölümden’ uyanıp hayatta ilk nefesini alışıdır.

Müslüman, güneş doğmadan evvel, o koyu karanlık henüz yırtılırken yatağını terk edip ayakta olan âdemdir. Rızıkların kâinata taksim edildiği, feyzin ve merhametin yeryüzüne sağanak gibi indiği o mukaddes sükûnet anını, sıcak yatağında uyuyarak geçiren kimesne; günün istiklâlini en baştan şeytana teslim etmiş demektir. Suyu soğuk bulup nefsine yenilen, fecri kaçıran adamın ruhu gün boyu uyuşuk, bereketi kesik olur. Zira güneş, ancak mülkün gerçek sahiplerinin üzerine doğarsa gün aydınlanır; güneşi yatakta karşılamak, pasif bir köleliktir. Fecr, kâinatın insana “Ayağa kalk ve diril!” emridir.

Zevâl ve Öğle: Kibrin Zirvesi ve Gençliğin Hükmü
Güneş, gökyüzünün en tepesine (meridyene) tırmanıp bütün gölgeleri ayaklar altına aldığı o an, “zevâl” vaktidir. Bu an, insan ömründeki gençliğin, şehvetin, gücün ve kibrin zirvesidir. Fıkıh, tam bu tepe noktasında, güneşin en dik ve pervasız olduğu o anda (vakt-i kerahatte) namaz kılmayı kesin bir dille yasaklar. Neden? Çünkü güneşin tanrılık taslar gibi en kibirli, en tahakküm edici olduğu o an; yıldıza, güneşe ve ateşe tapınanların (Mecusilerin) secde vaktidir. Müslüman, kâinatın bu görünür kibrini elinin tersiyle iter, güneşin o mağrur duruşuna secde etmez.

Lakin güneş, o kibirli zevâl noktasını bir milim geçip de, o yok olmuş gölge usulca doğuya doğru ufacık bir meyil yaptığında (Fey-i Zevâl) öğle vakti giriverir. Bu, ömrün kemâlinden zevaline geçişidir; “dünyanın geçiciliğinin” tabiata kazınmış ilk işaretidir. O sarsılmaz sandığın gençlik bitmiş, pörsüme ve iniş başlamıştır. İşte öğle namazı, o bitmek bilmeyen dünyevi mesainin, o hırsın, o “daha çok kazanmalıyım” telaşının tam omurgasına inen merhametli bir baltadır. “Dur!” der ezan, “Bu dünya senin sandığın kadar ebedî değil. Güneş devrildi, gölge uzamaya başladı. Bırak elindeki o kâğıtları, kapat o dükkânın kasasını ve asıl sahibinin huzurunda kibrini secdeyle ez.”

Asr (İkindi): Gölgelerin Uzayışı, İhtiyarlık ve Hüzün
Allah, Kur’an’da “Asr’a yemin olsun ki…” diyerek insanlığı uyarır. Asr; cenderede sıkışmış, mengenede ezilmiş, suyu çıkarılmış zaman demektir. İkindi vakti; güneşin sararıp solduğu, hararetini kaybedip ferinin söndüğü ve gölgelerin insan boyunu fersah fersah aştığı o melankolik, ağır, insanın içine oturan vakittir. Bu, insan ömründeki ihtiyarlığa denk gelir. Gölgeler (yani mazi ve günahlar) aslından daha büyük hâle gelmiştir.

Fıkıhta ikindinin girişi o muazzam gölge hesabıyla tayin edilir. Her şeyin gölgesi kendisi kadar yahut iki katı olduğunda ikindi başlar. İkindi, günün sermayesinin tükenmekte olduğunun, ömrün hızla avuçlardan kayıp gittiğinin telaşıdır. Pazar yerleri toplanır, iş yavaşlar, göç hazırlığı başlar. Modern sistem, seni akşamın 6’sına, 7’sine kadar floresan ışıklı plazalara, penceresiz ofislere hapsederek bu ilahi hüznü, bu fıtri telaşı hissetmene mani olur. Seni “hâlâ vaktin var” yalanıyla uyuşturur. Hâlbuki ikindi namazı, ölmeden evvelki son silkiniş, son tövbe kapısıdır. Bu vakti, dışarıdaki gölgelerin uzayışını görmeden, o sararan güneşi yüzünde hissetmeden ekran başında geçiren nesiller; kendi ihtiyarlıklarını ve kapıdaki ölümlerini de idrak edemezler.

Gurûb (Akşam): Günün Ölümü ve Berzah
Güneşin ufkun ardına usulca devrilip kaybolduğu an. Gökyüzünde o kanlı kızıllık (şafak) henüz asılıdır lakin ışık kaynağı ölmüştür, can çıkmıştır. İnsan ömründeki o son nefesin verilişi, toprağın altına ilk giriş vaktidir. Müslüman için gün, o ruhsuz gece yarısı çarkıyla değil, işte tam bu an biter ve taze gün başlar. Akşam kısadır; fıkhi olarak en dar, en acil, en telaşlı vakittir. Tıpkı ölümün aniliği, ölüm meleğinin pazarlıksız gelişi gibi.

Gâvurun sistemi tam bu saatlerde “gece hayatı”, “mesai sonrası stres atma” diyerek insanı neon ışıklarının altına, sokağa, israfa ve kendini unutmaya çağırırken; Müslüman saati insanı derhâl evine, yuvasına, iç muhasebesine ve sükûtun inzivasına davet eder. Gündüzün şamatası, pazarın kavgası bitmiş, hakikat perdesi inmiştir. Akşam, ölen bir günün ardından tutulan vakur bir yastır.

Kerahat Vakitleri

Zamanın sadece ibadet edilen anları değil, fıkhen ibadet etmenin yasaklandığı (kerahat) anları da derin bir felsefi ve itikadi ceht barındırır. Üç vakitte namaz kılınmaz:

– Güneş doğarken (Tulû)
– Güneş tam tepedeyken (İstiva/Zevâl)
– Güneş batarken (Gurûb)

Modern akıl bunu anlayamaz. “Ne güzel, her an ibadet etsek ya!” der. Lakin fıkıh, tevhidi koruyan muazzam bir kalkandır. Güneşe tapanlar, ateşi kutsayanlar tam da güneşin doğduğu, en yüceldiği ve battığı bu anlarda ona tazim eder, ayin yaparlar. İslam ise der ki: “Güneş de dâhil olmak üzere hiçbir mahluk, en parlak ve heybetli anında bile secde edilmeye, önünde eğilinmeye layık değildir.” Kerahat vaktinde secdeyi haram kılmak; tabiata, kâinata, yıldıza ve gezegene çekilmiş bir resttir. “Ben kâinatın dönüşüne, güneşin azametine değil, o güneşi yaratan ve döndüren iradeye boyun eğerim.” demektir. Bu, zamanın ve tabiatın putlaştırılmasına vurulmuş en ağır darbedir.

Hatime

Atalarımız asırlar boyu saati bilmezlerdi, zira saate ihtiyaçları yoktu. Onların saati ufuk çizgisiydi, avluya vuran gölgenin boyuydu, minareden yükselen sesti. Bir esnafa “Ne zaman görüşelim?” denildiğinde, “Öğleden sonra saat 14:30’da.” gibi ruhsuz, kesin ve dikte edici rakamları kullanmazlardı. “İkindi sularında.”, “Kuşluk vakti.”, “Akşamla yatsı arası.” derlerdi. Zamanı kesin hudutlarla bıçak gibi kesmez, onu Allah’ın bir lütfu olarak, esnek ve bereketli bir genişlik içinde yaşarlardı.

Bugün sen, fabrikaların, bankaların ve o 8-5 mesailerin sana dayattığı rakamlardan ibaret olan sentetik saate boyun eğdikçe istiklâlinden vazgeçiyorsun. Çalışma saatlerini, toplantılarını, uykunu ve yemeğini o rakamlara göre değil; sabahın bereketine, öğlenin zevâline, ikindinin gölgesine göre tanzim edeceksin.

İşini gücünü öğle ezanında bırakabilme kudreti; o işverenin, o müşterinin sana vurduğu prangayı koparıp atmaktır. Akşam ezanıyla eve kapanmak, gece hayatının israf ve hayasızlık çarkına çomak sokmaktır. Yatsıdan sonra uyumak ve sabah fecirde dirilmek, endüstrilerin sana satacağı haplara, antidepresanlara ihtiyaç bırakmayan en muazzam fıtri şifadır.

Şimdi gölgenin boyunu ölç. Sen kâinatın bir parçasısın; fabrikanın bir dişlisi, sistemin bir pili değil. Hayatını o beş vakte, o güneşin inzibatına göre hizala.

Zira vaktin sahibi kimse, senin de sahibin O’dur.

Girizgâh

Bir karış toprağı yurt kılmak, o toprağın bağrına gülü dikmek ve helal rızkı ocağında mayalamak; istiklâl harbinin yalnızca ilk safhasıdır. Fıtratın nizamını kurmak marifettir lakin onu müdafaa edemiyorsan, o nizam sadece zalimin iştahını kabartan bir ziyafet sofrasına dönüşür. Dikeni olmayan gül nasıl sokağa düşüp ayaklar altında ezilmeye mahkûmsa; pusatı olmayan, çeliğin vakarını belinde taşımayan âdemin de ne kurduğu o bahçe kendisine kalır ne de haysiyeti.

Sana yıllarca televizyon ekranlarında, haber bültenlerinde, düğün derneklerde havaya kurşun sıkan şuursuzları, belindeki o ağır emaneti kendi aşağılık kompleksine meze yapan magandaları bilhassa gösterdiler. İsterler ki çelikten iğrenesin, barut kokusundan korkasın, silahın “lanet bir şey” olduğunu belleyip o fıtri müdafaa hakkını kendi ellerinle sisteme teslim edesin. Çünkü silahı olmayan, avret yerlerini ve hanesinin namusunu korumaktan aciz bırakılmış bir halk; güdülecek, korkutulacak ve her türlü zillete boyun eğdirilecek bir sürüdür.

Hâlbuki Türk’ün lügatinde pusat, adi bir asayiş meselesine yahut üç beş soysuzun uğursuzluğuna karşı tedarik edilmiş basit bir ‘nefsi müdafaa’ aracı değildir. Biz silahı, “Toplumdan biri gelip mülkümüze, ırzımıza kastederse yakamızı kurtaralım.” sığlığıyla evimizde tutmayız. Bizim için pusat; doğrudan doğruya cihattır. O beklenen harp gününün, küfrün o kokuşmuş sistemine karşı verilecek mutlak istiklâl mücadelesinin hazırlığıdır. Silahı temiz tutmak, atış talimini aksatmamak, o namlunun yivine setine her daim aşina olmak; vakti saati geldiğinde gâvurun karşısına eli boş, marifetsiz ve uyuşmuş bir köle olarak çıkmamak içindir. O çeliğin pasını silmek, kılıcı kınında, atı eyerinde o büyük muharebeye hazır bekleme cehdidir.

Lakin silahı satın alıp bir çekmecenin karanlığına yahut kılıfın içine hapsetmekle iş bitmez. O çelik, alaka ister, edep ister, inzibat ister. Silahının namlusunu barut isinden arındırmayan, yiv ve setlerin nizamını kendi vicdanı gibi pürüzsüz tutmayan, mekanizmanın ince tıkırtısına kulak vermeyen âdem, o alete hükmedemez. Günü geldiğinde o paslı çelik, sahibini yarı yolda bırakır, haysiyetini yere serer. Çeliğin pası, iradenin pasıdır. Namlunun içindeki o karanlık is, insanın ruhuna çöken kibrin ve tembelliğin ta kendisidir.

Şimdi o paslı zihniyetleri, o silahsızlanma yalanlarını bir kenara bırak. Önüne temiz bir bez ser. Çeliği, yağı ve harbiyi masaya çıkar. Zira pusatın namusunu o isin altından çıkarıp parlatmak; yalnızca bir metalin değil, kendi iradenin ve istiklâlinin de pasını silmektir.

Emniyetin Edebi ve Çeliğin Şuuru

Silah temizliğine geçmeden evvel, o aletin ruhunu ve nizamını kavrayacaksın. Silah, affetmez. Hatanın, şakanın, “Boş zannediyordum.” ahmaklığının faturası canla ödenir. Türk’ün pusatla kurduğu hukukun dört mukaddes kaidesi vardır:

Silah Daima Doludur: Eline aldığın her silah, şarjörü çıkmış dahi olsa, senin zihninde daima namlusunda mermi sürülü bir ejderha gibi kabul edilecek. O ciddiyetle tutulacak.

Namlunun Namusu: Silahın namlusu, senin niyetinin pusulasıdır. Namluyu, yok etmeyi göze almadığın hiçbir şeye, hiçbir canlıya çevirmeyeceksin. Namlunun yönü; namusundur. Temizlik yaparken dahi o namlu ya toprağa ya da emniyetli bir duvara bakacaktır.

Parmağın Terbiyesi: O tetik, senin iradenin son durağıdır. Namlu hedefe yönelmeden, zihnin o mukaddes kararı vermeden, işaret parmağın tetiğin üzerine asla gitmeyecek. O parmak, tetik korkuluğunun üzerinde, dümdüz, tetikte bekleyecek. Bu, bedenin inzibatıdır.

Haznenin Tahliyesi: Temizliğe başlarken evvela şarjörü ayıracaksın. Sonra sürgüyü (mekanizmayı) şiddetle geriye çekecek ve fişek yatağını (namlunun arkasını) hem gözünle hem de serçe parmağınla kontrol edeceksin. Çelik, çıplak ve boş olmalıdır.

Sahra Sökümü

Silahın dışını silmek temizlik değildir. O çeliğin bağrına, iç organlarına, barut isinin ciğerlerine kadar işlediği o karanlık noktalara ineceksin.

Sürgüyü geriye çekip sökme mandalını (yahut pimini) kurtaracaksın. Silahın üst gövdesiyle (sürgü) alt gövdesini (kabza) birbirinden ayıracaksın.

İcra yayını (geri tepmeyi emen o gergin yayı) ve en nihayetinde kalbi, yani “namluyu” yuvasından çıkaracaksın. Parçaları önüne, temiz bir bezin üzerine, söküş sırasına göre dizeceksin. Nizamı bozulan çelik, sahibini yolda bırakır.

Yiv, Set ve Kalbin Temizliği

Silahın en mühim uzvu, namlunun içidir. O karanlık borunun içinde, mermiye taklalar attırıp hedefe dümdüz gitmesini sağlayan o helezonik çizgilere yiv ve set denir. Eğer sen silahı ateşledikten sonra o namlunun içini temizlemezsen; yanan barutun isi, merminin gömleğinden sıyrılan bakır ve kurşun artıkları o yivlerin arasına dolar. O çizgiler kapanırsa, mermi istikametini kaybeder, hakikati şaşar.

Eline, ucunda bakır tel fırça olan o “harbi”yi alacaksın. Fırçayı namlu temizleyici solvente (yahut kaliteli bir silah yağına) bulayacaksın.

Fırçayı namluya asla merminin çıktığı uçtan (namlu ağzından) sokmayacaksın. Namlu ağzı silahın dudağıdır, çeliğin en hassas noktasıdır; orası zedelenirse silahın bütün isabeti biter. Fırçayı, merminin girdiği yerden (fişek yatağından) sokup, fıtrata uygun şekilde, çıkış yönüne doğru iteceksin.

Fırça uçtan çıkınca geri çekmeyeceksin. Çıktığı yerde fırçayı söküp harbi çubuğunu geri çekecek, fırçayı arkadan tekrar takıp bir daha iteceksin. Barut isini geldiği yere geri sürtmek, ahmaklıktır. Ardından ucuna temiz, tüy bırakmayan bir pamuklu bez takıp, o bez bembeyaz, pürüzsüz çıkana dek namlunun içini sileceksin. Çelik, ayna gibi parlayacak. Gözünü fişek yatağına dayayıp ışığa baktığında, o yivlerin ve setlerin tertemiz sarmalını, o kusursuz hizayı göreceksin.

Mekanizmanın Terbiyesi

Sadece namluyu temizlemek yetmez. Mermiyi ateşleyen, kovanı dışarı fırlatan o hareketli parçaların üzeri de her patlamada barut gazıyla kaplanır. Barut isi, insanın ruhuna çöken kibir gibidir; biriktikçe mekanizmayı ağırlaştırır, çarkları kilitler ve en lazım olduğu anda silah tutukluk yapar.

Naylon yahut pirinç bir diş fırçasıyla, sürgünün altındaki kızakları, gövdedeki yatakları ve tırnağın (boş kovanı tutup fırlatan o küçük kancanın) altını iyice fırçalayacaksın. Oraya yapışmış, taşlaşmış karbon kalıntılarını kazıyacaksın.

Tetiğe bastığında merminin kapsülüne vuran o ince iğnenin çıktığı deliğe (iğne yatağı) asla sıvı yağ sıkmayacaksın. Oraya dolan yağ, barut tozuyla birleşir, çamura döner ve soğuk havada donup iğneyi kilitler. Orayı kuru ve temiz bırakacaksın.

İtidal ile Yağlamak

Temizlik bittikten sonra çeliği korumak için yağlamak elzemdir. Pas, çeliğin en büyük düşmanı, zamanın o alete vurduğu en acımasız kelepçedir. Lakin yağlamada itidal şarttır.

Cahil adam, silahı daha iyi çalışsın diye vıcık vıcık yağa boğar, her deliğinden yağ damlatır. Bu, fıtratı boğmaktır. Fazla yağ, havada uçuşan tozu, cebindeki kumaş havını ve patlayan barutun isini bir mıknatıs gibi kendine çeker, katı bir çamura (zımpara macununa) dönüştürür. Yağa boğulmuş silah, muharebede sahibine ihanet eder.

Silah yağı (tercihen sentetik ince yağ), sadece metalin metale sürtündüğü o kızak noktalarına (raylara), icra yayına ve namlunun dış yüzeyine sadece “birer damla” damlatılır. Sonra temiz bir bezle o yağ iyice silinir. Çeliğin üzerinde gözle görülmeyen, sadece parmağını sürttüğünde hissedeceğin çok ince bir film tabakası kalmalıdır. Çelik, nefes almalı ama paslanmamalıdır.

Cem Etme ve Sınav

Sökülen parçaları, tertemiz ve kararınca yağlanmış hâlde geri birleştireceksin. Namlu yuvasına oturacak, yay gerilecek, sürgü yerine takılacaktır. Silahı topladıktan sonra, şarjör takılı olmadan, sürgüyü birkaç kez şiddetle geriye çekip bırakacaksın. Çeliğin o pürüzsüz “şlak şlak” sesini, o mekanik ve tok nizamı kulaklarınla duyacaksın. Sonra namluyu emniyetli bir yöne (toprağa yahut emniyetli bir duvara) çevirip tetiği düşüreceksin. O tok “tık” sesi, pusatın “Ben hazırım.” deme şeklidir.

Son olarak, silahın dışını, üzerinde kalan parmak izlerini ve terinin tuzunu hafif yağlı bir bezle silip pusatı kılıfına yahut yerine koyacaksın.

Hitam

Bir adamın belinde taşıdığı yahut yastığının altında sakladığı o temizlenmiş, bakımı yapılmış, içi mermi dolu çelik kütlesi, dışarıdan bakıldığında bir şiddet aleti gibi görünebilir. Hâlbuki pusat; şuur sahibi bir adamın elinde, onu vahşileştiren değil, tam aksine onu derin bir sükûnete ve tevazuya iten bir terbiye aracıdır.

Belinde ölümün ve yaşamın o kaskatı ağırlığını taşıyan bir adam; trafikte önüne kıran bir ahmak için kornaya basıp bağırmaz, sokaktaki lüzumsuz bir itiş kakışa girmez, sesini yükseltmez. Çünkü o adam, belindeki o gücün farkındadır. Bilir ki mesele bir kez o çeliğe intikal ederse, geri dönüşü yoktur. Bu yüzden pusat taşıyan Türk, en sabırlı, en ağırbaşlı, en mütebessim adam olmak mecburiyetindedir. Silah, adamı terbiye eder.

O magandaların düğünlerde, sokak aralarında havaya sıktığı şuursuz mermiler, silahın değil, sahibinin ruhundaki o ezikliğin, aşağılık kompleksinin ve marifetsizliğin dışa vurumudur. Sen onlardan değilsin. Sen, istiklâl harbinin daha bitmediğini bilen, “Ölmek istemeyen istiklâlini elde etsin.” düsturuyla toprağını, tarımını, gülünü müdafaa eden adamsın.

Senin namlun tertemiz, yiv ve setin pürüzsüz, namusun emniyette olsun. Barut isine karışan o makine yağı kokusunu içine çek; zira o koku, sana ait olanı korumanın kokusudur.