Bir Leş
Hatırla o nesneyi, hatırla ey cananım,
O tatlı yaz sabahını, bir kır bahçesinde;
Bir yolun kıvrımında karşımızda ansızın,
Yatan o sefil leşi, çakıllar arasında.
Arsız bir avret gibi bacakları semada,
Zehirler sızdırarak yanıyordu o beden,
Açmıştı gövdesini pervasız bir edayla,
İğrenç buharlarıyla tütüyordu derinden.
Güneş ışıldıyordu bu iğrenç tabiata,
Sanki tam kıvamında pişirmek emeliyle;
Yüz mislini geriye vermek için hilkate,
Ne varsa birleştiren o kudretli eliyle.
Semalar seyrediyor bu muazzam cifeyi,
Sanki nazlı bir çiçek serpilip açıyordu;
Koku öyle keskindi, unuttun mesafeyi,
Bedenin çimenlerde sanki bayılıyordu.
Çürümüş o gövdede sinekler uçuşurdu,
İçinden tabur tabur kara kurtçuk taşarken;
Koyu bir sıvı gibi, dalga dalga koşardı,
Bu canlı paçavradan seller gibi akarken.
Tüm bunlar inip çıkar, dalgalar gibi taşar,
Bazen de şahlanırdı meşum bir titreyişle;
Sanırdın ki o ceset, hudutları da aşar,
Yaşıyordu çoğalıp gizli bir ürperişle.
Yayardı şu âlem ki esrarengiz bir seda,
Akan suya, rüzgâra karışan bir ses gibi;
Yahut kalbur sallayan rençber gibi âdeta,
Döndürürken tahılı, inleyen nefes gibi.
Şekiller silinirdi, kalırdı bir tek rüya,
Unutulmuş tuvalde ağır ağır beliren;
Bir taslak ki, sadece anılarla o boya
Tamamlanır, fırçayı hatıralardır süren.
Kayaların ardında, korkak kancık bir köpek,
Öfkeli gözleriyle bize bakıp dururdu;
Bıraktığı lokmayı o iskeletten tek tek,
Koparmak hevesiyle bekler, pusu kurardı.
— Ve lakin gün gelecek, sen de benzeyeceksin,
Bu korkunç tefessühe, kokuşmuş bu murdara;
Gözlerimin yıldızısın, sen ki güneşimsin,
Meleğim ve tutkumken gireceksin mezara.
Elbet böyle olursun, zarafetin ecesi,
O son telkin verilip dualar okununca;
Altında gür çimenin, semiz çiçek bahçesi,
Kemikler arasında küflenip de solunca.
O zaman ey güzelim, söyle börtü böceğe,
Seni öpücüklerle kemirdiği o anda:
Şekli, ilahi özü kazıdım ben sinene,
O çürümüş aşkımın sırrı saklı bu canda!
Mütercim: Özgür BAĞLIYALNIZ
Une Charogne
Rappelez-vous l’objet que nous vîmes, mon âme,
Ce beau matin d’été si doux
Au détour d’un sentier une charogne infâme
Sur un lit semé de cailloux,
Les jambes en l’air, comme une femme lubrique,
Brûlante et suant les poisons,
Ouvrait d’une façon nonchalante et cynique
Son ventre plein d’exhalaisons.
Le soleil rayonnait sur cette pourriture,
Comme afin de la cuire à point,
Et de rendre au centuple à la grande Nature
Tout ce qu’ensemble elle avait joint;
Et le ciel regardait la carcasse superbe
Comme une fleur s’épanouir.
La puanteur était si forte, que sur l’herbe
Vous crûtes vous évanouir.
Les mouches bourdonnaient sur ce ventre putride,
D’où sortaient de noirs bataillons
De larves, qui coulaient comme un épais liquide
Le long de ces vivants haillons.
Tout cela descendait, montait comme une vague
Ou s’élançait en pétillant;
On eût dit que le corps, enflé d’un souffle vague,
Vivait en se multipliant.
Et ce monde rendait une étrange musique,
Comme l’eau courante et le vent,
Ou le grain qu’un vanneur d’un mouvement rythmique
Agite et tourne dans son van.
Les formes s’effaçaient et n’étaient plus qu’un rêve,
Une ébauche lente à venir
Sur la toile oubliée, et que l’artiste achève
Seulement par le souvenir.
Derrière les rochers une chienne inquiète
Nous regardait d’un oeil fâché,
Epiant le moment de reprendre au squelette
Le morceau qu’elle avait lâché.
— Et pourtant vous serez semblable à cette ordure,
À cette horrible infection,
Etoile de mes yeux, soleil de ma nature,
Vous, mon ange et ma passion!
Oui! telle vous serez, ô la reine des grâces,
Apres les derniers sacrements,
Quand vous irez, sous l’herbe et les floraisons grasses,
Moisir parmi les ossements.
Alors, ô ma beauté! dites à la vermine
Qui vous mangera de baisers,
Que j’ai gardé la forme et l’essence divine
De mes amours décomposés!
Charles Baudelaire
