Beynelmilel
Kalkın ey rûy-i zeminin lanetlileri!
Kalkın ey açlık prangasına vurulanlar!
İdrak gürlüyor yanardağında şimdi:
Nihai infilakıdır bu vuku bulanlar.
Maziyi kökünden kazıyalım, haydi,
Ey esir avam, kıyama durun!
Cihanı temelinden değiştirelim şimdi:
Hiçken, her şey olalım, gelin!
Bu nihai cidaldir
Cem olalım, yarın biz,
Bu, Beynelmilel’dir
Bütün nev-i beşeriz.
Göklerden medet ummak boşa:
Ne İlah, ne Kayser, ne de halaskâr,
Üreten bizleriz, biz kurtarırız bizi!
Umumi selameti ilan edelim beraber!
Gasp ettiklerini geri versin harami,
Kurtulsun esir ruh, zindanından gayri,
Kendimiz üfleyelim kendi körüğümüzü,
Kendimiz dövelim tavında demiri!
Devlet tahakküm eder, kanun hilebaz;
Vergiler biçarenin kanını emmektedir;
Zengine hiçbir vecibe sorulmaz;
Fakirin hakkı kof bir sözden ibarettir.
Yeter yıllar yılı süren bu vesayet,
Eşitlik, istiyor yepyeni bir nizam:
“Vecibesiz hak olmaz,” diyor o elbet,
“Ey eşitler, haksız vecibe de haram!”
Menfurdur sahte ihtişamları içinde,
Madenin ve şimendiferin kralları
Başka bir iş gördüler mi hiç hayatlarında
Emeği talan etmekten gayrı?
O güruhun çelik kasalarında,
Emeğin yarattığı eriyip gitmiştir.
Onun iadesine hükmederek tam da,
Halk kendi hakkını talep etmektedir.
Krallar yalan dumanla sarhoş etti bizi,
İçimizde sulh, zalimlere harp ilanı!
Ordularda grev ilan edelim, haydi,
Dağıtalım safları, kaldırın dipçikleri!
Olur da inat ederse bu yamyamlar,
Bizden kahramanlar yaratmaktadır,
Görecekler yakında, elimizdeki kurşunlar
Kendi generallerimize patlayacaktır.
Ey ameleler, ey köylüler, bizleriz
Bizleriz en büyük emekçi fırka;
Toprak insanındır, tek sahibi biziz,
Aylaklar defolup gitsin başka diyara.
Nicesi etimizle beslenmektedir!
Lakin şu kuzgunlar, şu akbabalar,
Şu sabahların birinde yok olup gidecektir,
İşte o vakit güneş daima parıldar!
Mütercim: Özgür BAĞLIYALNIZ
L’Internationale
Debout ! les damnés de la terre !
Debout ! les forçats de la faim !
La raison tonne en son cratère :
C’est l’éruption de la fin.
Du passé faisons table rase,
Foule esclave, debout ! debout !
Le monde va changer de base :
Nous ne sommes rien, soyons tout !
C’est la lutte finale
Groupons-nous, et demain,
L’Internationale
Sera le genre humain.
Il n’est pas de sauveurs suprêmes :
Ni Dieu, ni César, ni tribun,
Producteurs, sauvons-nous nous-mêmes !
Décrétons le salut commun !
Pour que le voleur rende gorge,
Pour tirer l’esprit du cachot,
Soufflons nous-mêmes notre forge,
Battons le fer quand il est chaud !
L’État comprime et la loi triche ;
L’impôt saigne le malheureux ;
Nul devoir ne s’impose au riche ;
Le droit du pauvre est un mot creux.
C’est assez languir en tutelle,
L’égalité veut d’autres lois :
« Pas de droits sans devoirs, dit-elle,
Égaux, pas de devoirs sans droits ! »
Hideux dans leur apothéose,
Les rois de la mine et du rail
Ont-ils jamais fait autre chose
Que dévaliser le travail ?
Dans les coffres-forts de la bande,
Ce qu’il a créé s’est fondu.
En décrétant qu’on le lui rende,
Le peuple ne veut que son dû.
Les Rois nous saoûlaient de fumées,
Paix entre nous, guerre aux tyrans !
Appliquons la grève aux armées,
Crosse en l’air, et rompons les rangs !
S’ils s’obstinent, ces cannibales,
À faire de nous des héros,
Ils sauront bientôt que nos balles
Sont pour nos propres généraux.
Ouvriers, paysans, nous sommes
Le grand parti des travailleurs ;
La terre n’appartient qu’aux hommes,
L’oisif ira loger ailleurs.
Combien de nos chairs se repaissent !
Mais si les corbeaux, les vautours,
Un de ces matins, disparaissent,
Le soleil brillera toujours !
Eugène Pottier
