Odysseus’tan Telemahos’a
Canım Telemahos’um,
ㅤㅤㅤㅤㅤTruva Savaşı
bitti artık; kim galip geldi hatırlamam hiç.
Yunanlar, hiç şüphesiz, zira sadece onlar
bırakırdı yurdundan uzakta bunca meyyit.
Lakin yine de eve dönüş yolum çok uzun sürdü.
Biz orda vakit kaybederken, ihtiyar Poseidon,
görünen o ki gerdi de uzatıp durdu mesafeyi.
Ben neredeyim ya da nedir bu menzil inan
bilemiyorum. Pis bir adaya benziyor,
çalıları, binaları ve homurdanan domuzları olan.
Ot bürümüş bir bahçe; şu ya da bu kraliçe.
Çimen ve koca taşlar… Telemahos, can oğlum!
Avare bir yolcu için adaların yüzleri
hep birbirine benzer. Akılsa takılır kalır
dalgaları sayarken; ufuklara bakmaktan ağrıyan gözler,
koşar; ve suyun eti kulakları doldurur.
Savaş nasıl çıkmıştı hatırlamam hiç;
hatta senin yaşın kaç–onu bile hatırlamam.
Büyü o zaman Telemahos’um, güçlen.
Yalnız tanrılar bilir görüşecek miyiz biz
yeniden. Sen çoktandır değilsin o sabi ki
önünde dizginlediğim çift süren öküzleri.
Palamedes’in o pis hilesi olmayaydı
biz ikimiz hâlâ aynı yuvada yaşıyor olurduk.
Lakin haklıydı belki de; benden epeyi uzakta
oldukça güvendesin, Ödipal tutkulardan,
ve rüyaların senin, Telemahos’um, masum.
Mütercim: Özgür Bağlıyalnız
Odysseus to Telemachus
My dear Telemachus,
ㅤㅤㅤㅤㅤThe Trojan War
is over now; I don’t recall who won it.
The Greeks, no doubt, for only they would leave
so many dead so far from their own homeland.
But still, my homeward way has proved too long.
While we were wasting time there, old Poseidon,
it almost seems, stretched and extended space.
I don’t know where I am or what this place
can be. It would appear some filthy island,
with bushes, buildings, and great grunting pigs.
A garden choked with weeds; some queen or other.
Grass and huge stones . . . Telemachus, my son!
To a wanderer the faces of all islands
resemble one another. And the mind
trips, numbering waves; eyes, sore from sea horizons,
run; and the flesh of water stuffs the ears.
I can’t remember how the war came out;
even how old you are–I can’t remember.
Grow up, then, my Telemachus, grow strong.
Only the gods know if we’ll see each other
again. You’ve long since ceased to be that babe
before whom I reined in the plowing bullocks.
Had it not been for Palamedes’ trick
we two would still be living in one household.
But maybe he was right; away from me
you are quite safe from all Oedipal passions,
and your dreams, my Telemachus, are blameless.
Joseph Brodsky
