Mevki’-i müstahkem kumândânı Şevket Beğ’in yâveri ve erkân-ı harb yüzbaşısı T. Ekrem Beğ’in birâderi mülâzım Mehmed’alî Beğ geçen gün ada vapurunda, vapurun adaya yaklaşdığı bir sırada intihâr itmişdir. Mehmed’alî Beğ henüz 21 yaşında, çalışkan, nâmûslu, fedâkâr bir gencdi. Yirminci ‘Asrın neşr itdiği vedâ’ mektûbu ile hâtırâtından nakl olunan sahîfeler bu güzîde gencin ziyâ’ini unutdurmayacak kadar mü’esserdir. Zavallı genc! O sa’âdetin bir cüz’üne olsun sağken iştirâk itmek elinde değil miydi?

Müntehir son gününde, hatta son sâ’atinde bile fecî’ firârî hakkında en ufak bir eser göstermemişdir. Üniformasını giymiş, adaya gezmeye gitdiğini söyleyerek dâ’iresinden ayrılmış, sâkitâne ada vapuruna girerek ibtidâ-yı husûsî kamaraya girmişdir. Bu korkunç yoldan bir dahâ geri dönmek ihtimâlini tamâmiyle selb eylemek içün vapur adaya yaklaşdığı vakit kamaradan çıkmış ve vapurun baş tarafına giderek ibtidâ bir kurşunla beynini parçalamış, sonra kendisi denize düşmüşdür. Kumândâna vedâ’ mektûbunda diyor ki:

“Muhterem kumândânım, artık hayâtı terk itmek îcâb itdi bundaki sebebi tamâmen teşr’ idecek bir hâlde değilim. Dimağıma üşüşen bir takım fikirler arasında bunaldım. Bahtı artık ölümde buluyorum. ‘Aşk, ölüm, milliyetime dokunan yaralar . . meş’ûm . . . gicesi, bir . . . zâbitile olan muhâverem, dahâ bir takım sebebler bu karârımı teshîl itdi. Bakınız teshîl itdi diyorum; çünki bu benim içün pek yeni bir fikr değildir. Zavallı Türkler ayak altına düşdükten sonra hayat bana zırvâ gelmeğe başladı. Hiçbir iş yapamadan öldüğüm içün çok me’yûsum. Arkadaşlarımın benden dahâ metîn olmalarını temennî iderim. Ben dahâ fazlaya tahammül idemedim. Size büyük işler temennî idiyorum. Rûhum Türklerin sa’âdetine iştirâk idecekdir. Fakat bu gün çok me’yûsum.”

Mülâzim Mehmed Ali Bey, Vakit Gazetesi, Milâdî 19.07.1919