Bismillâhi dem her dem beden dem dem dem budem
Yef’al-allâhu mâ yeşâ’va yehkumu mâ yürîd
Ulu Tanğırdın fermandın furmandın
Tinğiz tiller süt göller, bal ırmaklar
Hânlar vezirler bikler kadılar dânişmendler meşâyihler ahîler ulular azizler
Yiti tinğiz yiti tinğiz ortasında bir aydın gevher
Ol aydın gevhernünğ yöresinde yitmişbinğ dağ
Ol dağda arslanlar kaplanlar imalar kiyikler börüler ayular çakallar
Heyhâte heyhût saltuk ata miskin barak
İrenler aydur: biz yürüriken tüş görerüz, tüşümizni neye yoraruz?
Yoma yoraruz hayra yoraruz.
Kaba kaba arafeler ulu ulu bayramlar lonpay lonp.
Bismillâh bazar bazar din bazar
Dânişmedler ni yazar?
Yom yazar hayır yazar.
Yom var yola düzer yom var yoldın azar.
Tünki bazar ni bazar bazan bu künki bazar
Bu sabaknı okıgan yolındın nite yazar?
Her ki yolından azar kudret çevgânı bilin üzer, Tanğrı iren andan bizer.
Bismillâh aydın baca
Altın işik kümiş kapu
Birinç
Ve zerde kur kuşak ve dâne birinç dülbend
Yiti kat yir töşek, yiti kat kök börük.
Tinğizler bâde, kûh-ı kaf tekye.
Çün ol bâdedin içdük, mest olduk, hayrân olduk.
Çün mest şodî, hayran şodî, bîdâr şodî, sebâh şodest.
Salınıp keldünğ, bostanğa kirdünğ, bostan oyuğunğa selâm virmedünğ.
Pes bilme misün, sağrı edüne tiken bata.
Delü kardaş, siğirü bostanğa kir, bostan oyuğunğa selâm vir, otur, toyınca yi;
Çaluyı oda yak, koltukla al, taşra çık.
Bismillâhi, avurdum.
Avurdumdın savurdum, müddeîyi devürdüm.
Kızıp keldüm, yortdum, anğdum anğdum.
Ne olup anğdum ispâhî iken bik oldum, künde bir kaz yidüm, sultâna hıyânetlık eylemedüm.
Dînünğe kuvvet, iv işikin uvat.
İstanbul ilen tırabzonunğ irisini kır, tinğize atunğ, uşakını çeriye kat, Muhammed’e salâvât.
Karşu karşu çardaklar karsa karsa oyunlar.
Tokuz öküz bir sokum.
Yirdin kökke bir ekser, mutumuz yiti ekser, zihî muz, zihî ekser.
Her ki bu sabaknı anğladı, unğladı.
Her ki anğlamadı tanğladı.
Çün tanğladı kavul savul oldı.
Her ki kavul savul oldı, avurt davul oldı.
Her ki avurt davul oldı, nîşter gerek oldu…

13. Asır