İNSAN BAŞKA İNSANLARLA İNSANDIR

Uzatıp aynamı pencereden
Bütün koridoru görüyorum.
Biri var şurda.
Kapı kolunu oğan bir mahpus.
O da benim yüzümü görüyor aynamdan.
Bir eliyle kapı kolunu oğuyor
Öbür elinin parmak uçları
Amblem büyüklüğündeki bir şeyi
Tanımlamak ister gibi
Küçük bir halka oluşturuyor
Sonra alnına götürüp elini
Şapka işareti yapıyor
(“Gardiyan” anlamında)
Dikilip V çiziyor iki parmağı
Ve antenler gibi kıpırdanıyor
(“Gözetliyorlar” anlamında.)

Kapı kolunu oğuyor bir eli,
Öbür elinin parmağı
Bir saat akrebi gibi
Kapı tokmağını parlatan kolunun
Bileğine bir yay çiziyor
Usul, çok usul ritmini bozmadan
Yaptığı işin.
(“Daha sonra.” Belki daha sonra konuşabiliriz anlamında)
Köşeden bir ses çemkiriyor:
“Hey! Neler oluyor orda?”
“Hiç. Kapı kolunu siliyorum.”
Sırtını dönüyor bana, arkasına uzattığı
Boş eli, geveze eli
“Cesaret, kardeşim” diyor
Kara bir yumruk
gibi aynamda.