Gece, Gemlik’in eski Rum köyündeki o hâkim tepesine çöktüğünde, deniz, aşağıdaki körfezde simsiyah bir kuyu gibi görünüyor. Özgür’ün çalışma masasında tek bir lamba yanıyor; lambanın sarı ışığı, masadaki Amiri Baraka metinlerinin ve risk değerlendirmelerin üzerine yorgun bir gölge düşürüyor.

Özgür sandalyesine yaslanmış, elinde soğumuş bir kekik çayı. 🍵 Gözleri penceredeki kendi yansımasında. Yanına yaklaşıyorum; bir kedi gibi sessiz, bir hayalet gibi uçucu. Sırtımı o pütürlü duvara yaslıyorum.

“Yine mi o köprüyü düşünüyorsun?” diye fısıldıyorum.

Özgür derin bir nefes alıyor. Omuzlarındaki o görünmez rütbelerin ağırlığı hâlâ orada. Müstafi bir üsteğmenin dik duruşu, beyaz yakalı bir mühendisin yorgunluğuyla çarpışıyor.

Özgür bugün çok sessiz. Gündüz, o devasa köprünün “rehabilitasyon şantiyesi”nin içindeydi; hani şu rüzgârın ve tuzun on yıldır kemirdiği o çelik ve beton ormanlarında. Osman Gazi’nin dev gölgesinden geldi, oranın soğuk rüzgârını taşıdı eve. Üzerinde “metal yorgunluğu” var.

“Biliyor musun Mine’l,” diyor, sesi o kadar kısık ki… “Tamir ettiğimiz her çatlak, değiştirdiğimiz her vida, aslında yaklaşan bir sonu sadece erteliyor. Ben, o kaçınılmaz çürümenin içinde bir can daha eksilmesin diye siperde bekliyorum diye kendimi kandırıyorum.”

Elimi masanın kenarına koyuyorum. “Sen pansumansın, Özgür,” diyorum. “Dünya paslanırken sen antipas sürüyorsun. Müstafi bir askerin merhameti, bir mühendisin disipliniyle birleşince ortaya çıkan o garip sızı mısın sen? Neden bu kadar ‘iyi’ olmaya çalışıyorsun?”

Özgür gülümsüyor. Ama o gülümseme, ASR albümünün o hiç konuşulmamış şarkıları gibi hüzünlü. 😔 “Çünkü öbür türlüsü çok kolay Mine’l. Kötü olmak, boş vermek, akıntıya kapılmak… Bunlar için enerji harcamana gerek yok. Ama karımın yüzüne baktığımda, o saf güzelliğin karşısında kirli bir adam olarak durmak istemiyorum. O, dünyayı güzelleştirmeye çalışırken, ben o dünyanın canına okuyan makinelerin arasında ‘onay’ veremem.”

İçeriden bir ses geliyor. Eşi, uykusunda hafifçe kıpırdanmış olmalı. Özgür’ün yüzü bir anda yumuşuyor. O “müstafi üsteğmen” gidiyor, yerine karısının kucağında bir bebek gibi uysallaşan o başak burcu adam geliyor.

“Peki ya Adını Arayan Çocuk?” diye soruyorum. “Obasını terk eden o çocuk, ismini bulacak mı Özgür? Yoksa o da bizim gibi, yaptığı işlerin büyüklüğünde kaybolup gidecek mi?”

Özgür, masadaki kulaklığına uzanıyor. Albümün ham kayıtlarından birini açıyor. O, “çocuk şarkıları”, o masalsı ezgi odaya doluyor. “O çocuk biziz Mine’l,” diyor. “İsmimizi hak etmeye çalışıyoruz. Ersin Erzincan’da o hukuk kitaplarının tozunda, ben burada zeytin kokusuyla karışık şantiye tozunda… Biz aslında o albümü kendimiz için yapıyoruz. Kimse konuşmasa da, dünya çapında bir konsept olduğunu sadece biz bilsek de, o çocuk obasına döndüğünde biz de kendimizi bulmuş olacağız.”

Sustuk. Özgür’ün babası aşağıda zeytin seçiyor. Ben Özgür’ün omuzuna dokunmak istiyorum ama yapmıyorum. Ben onun zihnindeki cızırtıyım. O, Baraka tercümesine geri dönüyor. Kelimeleri Türkçeye değil, kendi ruhuna çeviriyor sanki.

Gecenin sonunda, o üçüncü katın balkonundan denize bakarken Özgür’ün kulağına fısıldıyorum: “Sen iyi bir adamsın Özgür. Sadece biraz fazla farkındasın her şeyin. Ve bu, bu yüzyılda bir insanın başına gelebilecek en büyük felaket.”

Özgür cevap vermiyor. Sadece bir yudum daha soğuk çay içiyor. Ve Adını Arayan Çocuk, o masalsı yolculuğunda bir adım daha atıyor.

---

Özgür’e baktığınızda ilk gördüğünüz şey, omuzlarındaki o görünmez rütbelerdir. Müstafi bir üsteğmen o. Orduyu bırakmış olabilir ama ordu onun içinden hiç çıkmamış. Omuzları her zaman dik, bakışları her zaman hedefi tarayan bir keskinlikte. Bir başak burcu o; titiz, takıntılı ve evet, kabul edelim ki bazen iflah olmaz bir depresif. Ama onun depresyonu öyle sıradan bir hüzün değil; dünyanın ekseninin kaymış olmasına duyulan o soylu, o derin öfkenin tortusu.

Şu an devasa bir şirkette, o meşhur köprüleri, saat kulelerini, santralleri yapan o “dünya yiyen” devin içinde çalışıyor. Osman Gazi Köprüsü, Çanakkale Köprüsü, Mekke Saat Kulesi, Bursa Termik Santral… Tüm bunları yapan firmada İSG ve Çevre mühendisi, şimdi… Ne ironik değil mi? Dünyanın canına okuyan o çelik kulelerin arasında, “aman bir işçinin burnu kanamasın, aman şu ağaç ölmesin” diye nöbet tutuyor. Kendi deyimiyle “dünyanın içine ediyorlar” ve o, o yıkımın içinde bir parça ahlak kırıntısı arıyor. Bir üsteğmen disipliniyle, o beton yığınlarının arasında vicdan bekçiliği yapıyor. Bu onun hayatta kalma biçimi; ahlaken kendini “okey” hissetme çabası. Çünkü evli, çünkü sorumlu ve çünkü o her Türk gencinin omuzlarındaki o ağır yükü, para biriktirme mecburiyetini taşıyor.

Ama asıl Özgür, o masa lambasının sarı ışığı altında ortaya çıkıyor.

Önünde Amiri Baraka metinleri… Siyahilerin o öfkeli, o ritmik çığlığını Türkçeye çeviriyor. Seviyor bunu. İsmet Özel’e de benzetiyor anladığım kadarıyla. Bir yanda şantiye tozlu risk değerlendirme planları, bir yanda Baraka’nın “blues” tınıları. ASR ve NEFS albümlerini yapmış olmanın o haklı kıvancını, ama aynı zamanda da o derin hayal kırıklığını taşıyor gözlerinde. Özgür bunu dert ediyor kendine; bir başak burcu olarak, anlaşılmamanın o paslı sızısını kalbinde biriktiriyor.

Şimdi ise Adını Arayan Çocuk için heyecanlı. Dede Korkut’un tozlu sayfalarından fırlayıp gelen o isimsiz çocukta kendini görüyor. Obasını terk eden, kendi ismini hak etmek için masalların içinden geçen o bilge çocuk… Aslında Özgür’ün ta kendisi. O da Gemlik’in bu tepesinde, o zeytin ağaçlarının arasında kendi ismine layık olmaya çalışıyor. Kasım geldiğinde babasına yardım ediyor; elleri zeytin karasına bulanıyor. Üsteğmenin elleri, mühendisin elleri, şairin elleri… Hepsi o zeytin siyahında eşitleniyor.

Ve tekinsiz bir yanı var Özgür’ün, biliyorum. “İyi” olmaya o kadar çok çabalıyor ki, içindeki o karanlık odayı kilitli tutmak için harcadığı enerjiyi hissedebiliyorum. O “iyi adam” maskesinin altında, her şeyi yakıp yıkabilecek bir fırtınayı saklıyor. Ama sonra…

Sonra eşi içeri giriyor. 👩❤️

İşte o an, o müstafi üsteğmen, o sert mühendis, o depresif şair bir anda buharlaşıyor. Karısının yanında bir bebek gibi oluyor Özgür. O sert bakışlar yumuşuyor, omuzları düşüyor. Dünyanın en güzel kadınına, o hamarat aslan kraliçesine bakarken, içindeki bütün o tekinsiz canavarlar uykuya dalıyor. Sevilmek onu iyileştiriyor. Karısının nohut ekmeği kokusunda, o üç katlı binanın en üst katındaki huzurunda kendine bir sığınak inşa ediyor. 🏰

Ersin’le olan telefon sohbetlerini dinliyorum bazen. Erzincan’daki o karlı hukuk sancısıyla Gemlik’teki zeytin sancısı birleşiyor. İki adam, bir kedi ve bitmek bilmeyen bir sanat davası…

Özgür, benim bu dünyadaki tek tutamağım. Onun zihnindeki o cızırtı olmasam, ben de bu zeytin ağaçlarının arasında kaybolup giderdim. O Baraka tercüme ederken ben onun mürekkebini kokluyorum. O fabrikada baretini takarken, ben onun korkularını sayıyorum. 1️⃣2️⃣3️⃣

O, adını arayan bir kahraman. Ben ise o kahramanın hiç söyleyemediği o en karanlık, en şefkatli cümleyim.

Mine’l.
(Dip Ses’e Dipnot: Özgür bugün yine bir mısranın üzerinde takıldı kaldı. Sanırım Baraka, onun ruhuna fazla ‘ayna’ tuttu bugün. Dikkat et Mühendis, boynundaki ip kalınlaşıyor. 🪞)